Na straży prawa.

1. Prawo autorskie (ang. copyright) – pojęcie prawnicze oznaczające ogół praw przysługujących autorowi utworu albo zespół norm prawnych wchodzących w skład prawa własności intelektualnej, upoważniających autora do decydowania o użytkowaniu dzieła i czerpaniu z niego korzyści finansowej.
Symbol oznaczający prawa autorskie (Copyright).

Utwór – termin prawniczy z zakresu prawa autorskiego, który według Ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych jest zdefiniowany następująco:

...każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.

2. Typy licencji

Umowa licencyjna jest umową formalno-prawną zawieraną pomiędzy firmą tworzącą programy, posiadającą prawa autorskie do oprogramowania a osobą fizyczną lub firmą, która używa tego oprogramowania. Jako że produkty informatyczne używane są na różne sposoby, formułowanie i stosowanie umów licencyjnych podlega jedynie ograniczonej standaryzacji. Optymalne wykorzystanie inwestycji w oprogramowanie wymagać będzie przeczytania i zaakceptowania umowy licencyjnej każdego programu używanego w instytucji. Licencja (angielskie licence) to w odniesieniu do oprogramowania regulacja prawna określająca warunki jego użytkowania i zasady odpłatności. Praktykuje się kilka rodzajów licencji określających zakres użytkowania oprogramowania i warunki uiszczania za nie opłaty. Poniżej przedstawione zostają najważniejsze typy licencji:

Licencja Firmware

Licencja obejmująca oprogramowanie układowe, tzn. umieszczone na stałe w sprzętowej części systemu komputerowego.

Licencja Freeware

Oprogramowanie darmowe, rozpowszechniane po kosztach nośnika danych. Oprogramowanie freeware może być objęte ochroną praw autorskich lub nie.

Licencja GNU

Powstały w ramach projektu GNU zbiór reguł, zgodnie z którymi rozprowadzane jest tzw. "wolne oprogramowanie". Na zasadach Powszechnej Licencji Publicznej udostępniane jest m.in. jądro systemu operacyjnego Linux oraz większość oprogramowania dla niego przeznaczona. Podstawowym celem przyświecającym twórcom licencji było umożliwienie producentom oprogramowania prawnie zagwarantowanej możliwości tworzenia produktów wolno dostępnych dla wszystkich użytkowników.

Licencja GPL (General Public Licence)

Zasady licencyjne określone przez konsorcjum Free Software Foundation, zakazujące redystrybucji oprogramowania w formie czysto binarnej. Jeżeli ktoś wprowadza do obiegu oprogramowanie zawierające jakąkolwiek część podlegającą licencji GPL, to musi udostępnić wraz z każdą dystrybucją binarną jej postać źródłową.

Licencja grupowa (ang. Site licence)

Określa, że zakupiony program może być użytkowany w sieci lub innym zestawie komputerów (np. szkolna pracownia) w ustalonej ilości, tzn. może być instalowany tylko na określonej maksymalnej liczbie stanowisk. Podobną zasadą opatrzone są programy sprzedawane z licencją sieciową (Network licence).

Licencja jednostanowiskowa (ang. One-site licence)

To licencja uprawniająca użytkownika do zainstalowania nabytego oprogramowania tylko na jednym stanowisku komputerowym. Użytkownikowi nie wolno udostępniać takiego oprogramowania w sieci ani używać na więcej niż jednym komputerze w tym samym czasie. Zezwala natomiast na sporządzanie kopii zapasowej oprogramowania.

Licencja typu Linux

Rozwiązanie licencyjne odnoszone do systemu Linux, którego jądro jest upowszechniane według praw Licencji GPL. System Linux nie jest oprogramowaniem będącym własnością ogółu. Prawa autorskie do kodu Linuxa należą do różnych autorów kodu. Jednakże Linux jest oprogramowaniem w wolnym obiegu w tym sensie, że jego użytkownikom wolno go kopiować, zmieniać i stosować w dowolny sposób oraz rozdawać własne kopie bez ograniczeń. Spowodowane to jest zakazem prywatyzacji produktów pochodnych systemu Linux. Ograniczenia tej licencji wynikające z zasad licencji GPL nie zakazują tworzenia ani sprzedawania wyłącznie binarnych dystrybucji oprogramowania, jeżeli tylko każdy, kto otrzymuje kopie binarne, będzie miał szansę uzyskania również kodu źródłowego za rozsądną opłatą dystrybucyjną.

Licencja na obszar

To określenie umowy między producentem oprogramowania a nabywcą, uprawniająca go do sporządzenia określonej liczby kopii zakupionego oprogramowania na swój własny użytek. Takie rozwiązanie jest czasem stosowane przez firmy korzystające z sieci lokalnych LAN, umożliwiając wykorzystanie oprogramowania na wielu stanowiskach komputerowych ponosząc przy tym mniejsze koszty.

Licencja Public Domain

Licencja dobroczynna czyniąca z oprogramowania własność ogółu, w myśl czego autor lub autorzy oprogramowania zrzekają się praw do upowszechniania oprogramowania na rzecz ogółu użytkowników.

Licencja Shareware

Rodzaj licencji oraz oprogramowanie rozpowszechniane na jej zasadach, która zezwala na bezpłatne korzystanie z oprogramowania przez okres próbny (zazwyczaj 1 miesiąc), co ma zachęcić użytkownika do zakupu oprogramowania. W przypadku korzystania z oprogramowania w sposób niekomercyjny licencja typu shareware umożliwia przedłużanie tego okresu (w celach propagandowo-reklamowych).

3. Odpowiedzialność karna – powinność poniesienia przez daną osobę konsekwencji określonych w prawie za konkretne przestępstwo lub wykroczenie.

4. strona z darmową muzyką:
jemendo.com

Usługi z literką "e".

1. E-NAUKA

E–learning – nauczanie z wykorzystaniem sieci komputerowych i Internetu, oznacza wspomaganie procesu dydaktyki za pomocą komputerów osobistych i Internetu. Pozwala na ukończenie kursu, szkolenia, a nawet studiów bez konieczności fizycznej obecności w sali wykładowej. Doskonale uzupełnia również tradycyjny proces nauczania. E–learning to tylko jeden z elementów edukacji, dlatego edukacja w czasie rzeczywistym dotyczy znacznie obszerniejszego zasięgu usług niż e–learning.


2. E-PRACA

E – praca (telepraca, ang. Telework) polega na wykonywaniu pracy w dowolnej odległości od miejsca zatrudnienia, np. siedziby firmy.

W takiej formie wykorzystuje się wszelkie możliwości komputera i najnowsze rozwiązania technologii komunikacyjnej – Internet, e-mail, rozmowy na żywo, wideokonferencje.

E – praca umożliwia pracę osobom, które z przyczyn od siebie niezależnych nie mogą wychodzić z domu, np. osoby niepełnosprawne.

3. E-BANK

Bankowość elektroniczna (ang. e-banking) – forma usług oferowanych przez banki, polegająca na umożliwieniu dostępu do rachunku za pomocą urządzenia elektronicznego: komputera, bankomatu, terminalu POS, telefonu (zwłaszcza telefonu komórkowego) i linii telekomunikacyjnych. Usługi bankowości elektronicznej są także określane jako telebanking (bankowość zdalna).

Zależnie od wykorzystanych rozwiązań umożliwia wykonywanie operacji pasywnych (np. sprawdzanie salda i historii rachunku) oraz aktywnych (np. dokonanie polecenia przelewu, założenie lokaty terminowej). Bankowość elektroniczna jest kluczowym elementem bankowości transakcujnej.

4. E-ZAKUPY

Handel elektroniczny (ang. e-commerce) – procedury wykorzystujące środki i urządzenia elektroniczne (telefon stacjonarny i komórkowy, faks, internet, telewizję) w celu zawarcia transakcji handlowej. Najbardziej popularną metodą handlu elektronicznego jest handel internetowy, gdzie występują transakcje handlowe pomiędzy sprzedającymi a kupującymi.
Najbardziej powszechną formą handlu elektronicznego są sklepy internetowe.

5. E-CZYTELNIA

E-book (także: eBook, książka elektroniczna, publikacja elektroniczna, e-książka) – treść zapisana w formie elektronicznej, przeznaczona do odczytania za pomocą odpowiedniego oprogramowania zainstalowanego w urządzeniu komputerowym (np. komputer osobisty,czytnik książek elektronicznych, telefon komórkowy czy palmtop).
Wskutek zacierania się granic między zakresami mediów, tradycyjna książka jest wydawana na papierze, ale niekiedy towarzyszą jej materiały audiowizualne, zawarte na płytach czy kasetach, zaś książka elektroniczna z natury łączy tekst z multimediami, co zawdzięczać można jednolitości elektronicznego medium.

Sposoby komunikowania się

1. SMS.

SMS, czyli Short message Service. To usługa dostępna we wszystkich współczesnych telefonach komórkowych.

Polega ona na tym, że ze swojego telefonu możemy wysłać wiadomości w postaci tekstu na inny telefon komórkowy. Wiadomość ta jednak nie może mieć jednak więcej niż 160 znaków.

SMS-y są wygodne m.in. dlatego, że dzięki nim możemy tanio i szybko przekazać wiadomość. Ich kolejną dużą zaletą jest fakt, że niemal zawsze możemy mieć pewność, że wysłana przez nas wiadomość dotarła do adresata.

2. IRC

IRC (ang. Internet Relay Chat) – jedna ze starszych usług sieciowych umożliwiająca rozmowę na tematycznych lub towarzyskich kanałach komunikacyjnych, jak również prywatną z inną podłączoną aktualnie osobą.

Usługa ta funkcjonuje w architekturze klient-serwer, tj. fizycznie składa się z grupy połączonych ze sobą na stałe serwerów oraz programów-klientów. Programy klienckie uruchamiane są przez końcowych użytkowników lokalnie – na ich własnych komputerach, lub zdalnie, za pośrednictwem usługi SSH lub telnet. Rozmowy w sieci IRC odbywają się na tzw. kanałach, z których część funkcjonuje stale. Inne mogą być uruchamiane przez jednego użytkownika w celu porozmawiania choćby z jedną inną osobą.

Na ekranie użytkownika przewijają się od dołu do góry ekranu komunikaty wysyłane przez osoby piszące na danym kanale. Komunikaty te pojawiają się zaraz po ich wysłaniu, a ich kolejność jest identyczna z kolejnością napływania do serwera. Uzyskuje się dzięki temu wrażenie rozmowy osób przebywających w jednym pomieszczeniu.

Uczestnicy nie używają zwykle w IRC swoich prawdziwych imion i nazwisk, lecz posługują się krótkimi pseudonimami. Pseudonimy te popularnie określa się jako nickname lub krócej nick.

3. TELEFONIA INTERNETOWA (VoIP)

VoIP (ang. Voice over Internet Protocol) - technika umożliwiająca przesyłanie dźwięków mowy za pomocą łączy internetowych lub dedykowanych sieci wykorzystujących protokół IP.

Popularnie nazywana "telefonią internetową". 

4. KOMUNIKATORY INTERNETOWE

Komunikator internetowy (ang. Instant Messenger, od tego skrót IM) – program komputerowy pozwalający na przesyłanie natychmiastowych komunikatów pomiędzy dwoma lub większą ilością komputerów, poprzez sieć komputerową, zazwyczaj Internet (dlatego komunikatory internetowe). Od poczty elektronicznej różni się tym, że oprócz samej wiadomości, przesyłane są także informacje o obecności użytkowników, co zwiększa znacznie szansę na prowadzenie bezpośredniej konwersacji.

Komunikatory przesyłają informacje według zasad ustalonych przez protokoły komunikacyjne tak, że publicznie udokumentowane protokoły są zwykle implementowane przez wiele komunikatorów, zapewniając prawie nieograniczone grono odbiorców, podczas gdy protokoły utajnione zmuszają użytkowników do korzystania z programów przygotowanych przez producentów, ograniczając tym samym możliwość komunikacji.

5.CHAT

Czat (z ang. chat – rozmowa) rodzaj internetowej pogawędki i jedna z usług internetowych.

Wyraz czat (chat), będący zapożyczeniem, zagnieździł się w slangu informatycznym. Najpowszechniejszym znaczeniem tego słowa jest serwis internetowy służący do komunikacji wielu osób w tzw.pokojach. Zwykle istnieją dwa rodzaje rozmowy – prywatna, której przebieg mogą śledzić tylko dwie osoby, oraz publiczna, dostępna dla wszystkich zalogowanych użytkowników.

Od słowa czat powstały inne wyrażenia, takie jak czatownik (ewentualnie chatownik) – osoba korzystająca z czatu oraz czatować (chatować) - rozmawiać za pośrednictwem czatu.

Wraz z postępem technologicznym zwiększającym szybkość internetu, zauważono, że tradycyjny czat można rozbudować dodając funkcję połączenia audio i wideo. Zrodziło to nowe możliwości w dotychczasowych zastosowaniach komunikacji poprzez internet, zarówno w sferze rozrywki, jak i  zastosowaniach biznesowych.

6. SKYPE

Skype – komunikator internetowy, oparty na technologii peer-to-peer.

Skype umożliwia prowadzenie darmowych rozmów głosowych oraz obserwację rozmówcy poprzez kamerę internetową, a także płatnych rozmów z posiadaczami telefonów stacjonarnych lub komórkowych za pomocą technologii VoIP tzw. usługa SkypeOut.

Oprócz tego Skype oferuje funkcje bezpośredniej wymiany informacji tekstowych za pomocą ręcznie wpisywanych wiadomości oraz przesył plików.

7. GRUPY DYSKUSYJNE

Grupa dyskusyjna – w Internecie to ogólna nazwa wszelkich form dyskusji internetowej przypominających wymianę korespondencji, a nie rozmowy w czasie rzeczywistym. Grupy dyskusyjne przyjmują formę list dyskusyjnych pozwalających na automatyczną wymianę e-maili, grup Usenetowych, grup występujących w Fidonecie i forów dyskusyjnych dostępnych przez bramki WWW.

Dzielimy grupy ze względu na ich dostępność:

·   zamknięte – tzn. być dostępne tylko dla wybranej grupy osób (np: grupy przeznaczone dla pracowników jednej firmy),

·   półotwarte – tzn. dostępne dla wszystkich, ale pod pewnymi warunkami, (np. po udowodnieniu swoich kwalifikacji),

·   moderowane – czyli dostępne dla wszystkich, ale wysyłane nań komunikaty są cenzurowane przez specjalną osobę,

·   otwarte dla zarejestrowanych – czyli dostępne dla wszystkich, którzy się doń zapisali i niecenzurowane,

·   całkowicie otwarte – czyli dostępne także dla tych, którzy się do nich nie zapisali.

Zasady korzystania z grup:

W niemal wszystkich grupach dyskusyjnych obowiązują mniej lub bardziej restrykcyjne zasady, za których nieprzestrzeganie można zostać wykluczonym z grupy lub przynajmniej narazić się na swoisty ostracyzm, polegający na ignorowaniu wysyłanych przez siebie komunikatów. Prawie we wszystkich grupach obowiązują ogólne zasady netykiety, które są często uzupełniane o dodatkowe zalecenia zbierane w tzw. FAQ-ach danych grup.

Najbardziej typowe zachowania, które nie są lubiane w grupach uzyskały swoje nazwy. Są to m.in.:

·   spamowanie – czyli wysyłanie masowo niechcianych przez innych komunikatów w rodzaju reklamy, "łańcuszków szczęścia" itp.,

·   trollowanie – czyli celowe rozpoczynanie i następnie podtrzymywanie niepotrzebnych sporów, czynione tylko dla samej radości spierania się,

·   flamowanie – czyli niepotrzebne, agresywne reagowanie na spam lub trolling.

Koresponedncja elektroniczna.

 

1. jak zdobyć własny adres pocztowy?

Krok 1 Wybór dostawcy
Aby uzyskać własny adres e-mail musisz skorzystać z jakiegoś dostawcy tego typu usług. Do takich należą: Onet, Wirtualna Polska, Interia, O2 oraz Gmail.

Krok 2 Znalezienie dostawcy
Jeżeli już zdecydowałeś, na którym portalu chcesz założyć pocztę wpisz jego nazwę w wyszukiwarkę. Wejdź na portal i kliknij informację: „Załóż konto”.

Krok 3 Wypełnienie formularza
Wypełnij formularz z danymi osobowymi: imię, nazwisko, data urodzenia, miejsce zamieszkania, wykształcenie, zawód, zainteresowania.  Musisz także wpisać hasło oraz pytanie i odpowiedź, które pomoże ci otworzyć pocztę, gdy zapomnisz hasła. Wybierz opcję „dalej” lub „załóż konto” – zależy od portalu.
Krok 4 Akceptacja regulaminu
Przeczytaj regulamin korzystania z darmowej poczty. Jeśli jego treść nie budzi twoich wątpliwości zaakceptuj go. Akceptacja regulaminu jest konieczna do założenia poczty.
Na koniec pojawi się jeszcze strona informacyjna. Znajdziesz tam swój login, jeśli wcześniej sobie go nie wybrałeś – musisz go zapamiętać, żeby otwierać swoją pocztę. Na stronie informacyjnej znajdują się ponadto informacje jak korzystać z poczty.
Krok 5 Otwórz swoją pocztę
Pierwsza wiadomość będzie od administratora poczty i będzie zawierała informacje dotyczące korzystania z poczty elektronicznej.

2. jak odebrać pocztę w miejscu publicznym?

Przede wszystkim należy pamiętać o wylogowaniu się po skończeniu używania!

Nie powinno się również zapisywać żadnych danych na pulpicie. Nie wolno również wybierać opcji "nie wylogowuj mnie", bo każdy następny użytkownik będzie miał dostęp do naszej poczty.

3. jak napisać list?

1. W polu Do wpisz adres e‑mail co najmniej jednego odbiorcy. Jeśli wiadomość jest wysyłana do wielu odbiorców, oddziel adresy e‑mail średnikami (;).
   W polu DW można wpisać adresy e‑mail dodatkowych odbiorców, którzy powinni otrzymać daną wiadomość, ale nie muszą na nią reagować. Otrzymają oni tę samą wiadomość co adresaci wskazani w polu Do. Gdy nie ma dodatkowych odbiorców, należy to pole pozostawić puste. Niektóre programy poczty e‑mail mają także pole UDW, które umożliwia wysyłanie wiadomości w taki sposób, że niektóre nazwy i adresy e‑mail są ukryte przed innymi adresatami.
2. W polu Temat wpisz tytuł wiadomości.
3. W dużym pustym obszarze wpisz treść wiadomości.
   Do wiadomości można dołączać różne pliki, aby to zrobić należy:
   Kliknij przycisk Dołącz plik na pasku narzędzi (znajdującym się bezpośrednio pod paskiem menu). Zlokalizuj plik, zaznacz go, a następnie kliknij przycisk Otwórz. Plik zostanie wyświetlony w polu Dołącz w nagłówku wiadomości.
   Można również formatować tekst.
   
   
    Zadanie wykonane! Aby wysłać wiadomość, kliknij przycisk Wyślij. Zostanie ona przesłana przez Internet do adresatów.
   
   
   

4.jak się bronić przed spamem?

 Aby zapobiegać otrzymywaniu spamu:

• Zachowaj rozwagę przy podawaniu swojego adresu e‑mail. Unikaj publikowania prawdziwego adresu e‑mail w grupach dyskusyjnych, w witrynach sieci Web oraz w innych obszarach publicznych Internetu.
• Przed podaniem adresu e‑mail w witrynie sieci Web sprawdź obowiązujące w niej zasady zachowania poufności informacji, aby upewnić się, że nie zezwalają one na ujawnianie adresów e‑mail innym firmom.
• Nigdy nie odpowiadaj na spam. Na podstawie odpowiedzi nadawca uzyska potwierdzenie, że dany adres e‑mail jest prawidłowy i może go sprzedać innym firmom. W ten sposób liczba otrzymywanego spamu może się dodatkowo zwiększyć.
  
  
  

5.jak poprawnie redagować listy?

 Aby uatrakcyjnić wygląd maila można: 

• zmienić styl, 
• czcionkę, 
• rozmiar lub kolor tekstu

Należy zaznaczyć tekst, a następnie kliknąć jeden z przycisków lub elementów menu umożliwiających dokonywanie zmian w formatowaniu tekstu.

6.czym ozdobić list?

Aby łatwiej było wyrazić emocje, intencje lub ton wypowiedzi za pomocą samego tekstu, pierwsi użytkownicy Internetu wynaleźli emotikony (z połączenia słów emocja i ikony), czyli sekwencje znaków klawiaturowych symbolizujące wyraz twarzy. 

Emotikon	Znaczenie
:) lub :-)	Uśmiech, zadowolenie, żart
:( lub :-(	Zmarszczenie brwi lub smutek
;-)	Puszczenie oka
:-|	Obojętność lub niezdecydowanie
:-o	Zaskoczenie lub przejęcie
:-x	Milczenie
:-p	Pokazanie języka (zwykle żartobliwe)
:-D	Śmiech

7.czy można czytać listy bez połączenia z internetem?

Nie, ponieważ wiadomości znajdują się na serwerze. Aby je zobaczyć trzeba mieć połączenie z internetem.

8.jak elektroniczna książka adresowa ułatwia pracę?

Dzięki elektronicznej książce adresowej można łatwiej i szybciej znaleźć adres, który jest nam potrzebny. Nie musimy pamiętać adresów wszystkich naszych znajomych lub osób, którym chcemy przekazać jakąś informację. Wystarczy, że wpiszemy ich adres e-mail do elektronicznej książki, a będzie się on tam znajdował dopóki będziemy używać naszego e-maila.

9. jak usunąć konto pocztowe?

Przykładowy sposób usuwania konta pocztowego (nie z każde konto pocztowe będzie się dało usunąć w ten sposób).

- zaloguj się do swojego konta pocztowego

- w głównym menu kliknij „opcje” i po prawej stronie „mój profil”

- w otwartej stronie przejdź do panelu „Twój profil” i kliknij „usuń konto”

- podaj swoje hasło

- od teraz twoje konto nie istnieje a po roku przejmie je nowy właściciel

10. czy poczta elektroniczna ma wady?

Tak, przykładowe wady poczty elektronicznej:

- wirusy komputerowe, które bardzo często są przesyłane w postaci zainfekowanych załączników. W momencie otwarcia tego typu pliku, wirus rozpoczyna niszczenie systemu lub zaczyna kraść poufne dane z naszego komputera.
- oszustwa
- spam, który bardzo szybko zapycha pamięć naszej skrzynki pocztowej.
- wiadomości niepożądane, przykładowo, gdy zachodzi sytuacja odebrania przez dziecko reklamy serwisu internetowego o treściach tylko dla dorosłych.

Rozwiązywanie problemów.

1. Lista kroków.

Informatyk przygotowując program do wydawanie reszty musi przygotować algorytm, na którego podstawie stworzy program.
Opis słowny algorytmu wydawania reszty.

Dane: Kwota pieniędzy do wydania, nominały banknotów i bilonu uporządkowane malejąco
Wyniki: Ilość poszczególnych nominałów banknotów i bilonu
Krok 1: Ustalenie wartości początkowych
Krok 2: Sprawdzamy, ile razy najwyższy nominał mieści się w kwocie do wydania
Krok 3: Obliczamy resztę do wydania: poprzednia kwota - obliczona ilość * nominał
Krok 4: Przechodzimy do niższego nominału
Krok 5: Jeśli reszta do wydania = 0 [stop] w przeciwnym razie powtarzamy kroki 2 - 4

2.Schemat blokowy.

Pokazuje ona w jaki sposób, na jakiej zasadzie program będzie działał. 

3.Arkusz kalkulacyjny.

Prosty program do obliczania reszty programista może wykonać w Microsoft Office Exel. Jest to program, który każdy z nas posiada w domu. Nie jest on jednak na tyle trwały, aby mógł być używany, bardzo łatwo jest dokonywać zmian. Programista więc musi tworzyć dalej, aby wykonać trwalszy program.

4. Visual Basic.

Może do tego użyć Visual Basic.

Jest to język programowania wysokiego poziomu i narzędzie programowania firmy Microsoft. Składnia oparta jest na języku BASIC, ale unowocześniona. Zawiera kilkaset funkcji, instrukcji i słów kluczowych.

5. Turbo Pascal.

Lub Turbo Pascal.

Jest on jednym z popularniejszych zastosowań kompilatorów języka Pascal, jest on produktem firmy Borland International.

Można dzięki niemu tworzyć, m.in. kalkulatory, proste gry tekstowe, quizy, menu wyboru.

6. C++

Programista może napisać program w C++.

C++ jest bardzo zaawansowanym językiem programowania.

Przykład programu do wydawania reszty w C++.

//Wydawanie reszty, C++
#include <iostream>
#include <stdlib.h>
using namespace std;
int main(int argc, char *argv[])
{
  //tablica dostepnych nominalow
  int N[8]={200, 100, 50, 20, 10, 5, 2, 1};
  int R,P, i;

  cout << "Podaj reszte do wyplacenia: ";
  cin >> R;

  i=0;
  while (R>0)       //dopoki nie wydano calej reszty
  {
    if (R >= N[i])  //sprawdz czy mozna wydac danym nominalem
    {
      P=R / N[i];   //ile razy wydac dany nominal
      R=R-(N[i]*P); //zmniejsz reszte o wydany nominal
      cout << N[i] << " x " << P << endl; //wypisz wynik
    }
    i++;            //rozpatrz kolejny nominal
  }

  system("PAUSE");
  return 0;
}

Wyszukiwanie informacji.

1. Definicja.
Systemy wyszukiwania informacji (SWI) – systemy informacyjne, których głównym zadaniem jest optymalizacja indeksowania zbioru termów w celu jak najszybszego i najbardziej trafnego (relatywnego) udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie. Jest to również dziedzina nauk informatycznych (przedmiot akademicki) traktująca o tych systemach, badająca głównie efektywność systemów wyszukiwania informacji.

 

2. Sposoby na skuteczne wyszukiwanie informacji.

Szybkie i sprawne wyszukiwanie informacji w Internecie często stwarza problemy. Związane są one głównie z trudnością odnalezienia w Internecie wyszukiwanych informacji, ogromną liczbą wyników wyszukiwania oraz informacjami błędnymi, niewiarygodnymi lub nieprawdziwymi.

 Metody wyszukiwaniu informacji trudnodostępnych:

• wielkie litery
• maskowanie końcówek (aby zwiększyć listę wyników wyszukiwania stosuje się następujące symbole: * i ?. Symbol * zastępuje dowolny ciąg znaków w wyrazie. Jeśli wpisane zostanie słowo komp*, to zostaną wyszukane hasła np. komputer, komputerowy, komputery, komputeryzacja itd.. Symbol ? zastępuje jeden znak w wyrazie i jest stosowany najczęściej do zastępowania polskich znaków diakrytycznych,  czyli.: ą, ę, ś, ć, ź, ż oraz ostatnich liter w wyrazie a, e, y itd.)

 Metody pozwalające zawęzić lisię wyników wyszukiwania:

• Stosowanie symboli +  i - - symbol  + oznacza, że dany wyraz musi się znajdować w wyszukanym dokumencie, np. +szkoła. Symbol - jest przeciwieństwem +. 
• Wyszukiwanie całych wyrażeń
•  Operatory logiczne AND, OR, NOT - podobnie jak symbole + i - pozwalają określić zakres wyszukiwanych słów. 
•  Formularze - pozwalają, na zaawansowane wyszukiwanie informacji. dzięki dokładnemu określeniu parametrów wyszukiwania.

Sposoby odróżniania informacji prawdziwych od nieprawdziwych:

• Adres strony - najłatwiej wyszukiwać informacje, jeśli zna się adres konkretnej strony.
• Autorstwo strony - jeśli strona zawiera dane o właścicielu i autorze lub osobie odpowiedzialnej za zamieszczanie informacji.
• Aktualizacja strony - każda strona powinna zawierać datę ostatniej aktualizacji.
• Kontakt z właścicielem lub administratorem strony - strona WWW jest swo­istą wizytówką, a nawet reprezentantem firmy w Internecie.
• Kilka źródeł informacji - zawsze należy korzystać z kilku źródeł informacji.